δεινόσαυροι ιστορίες

Συγγραφέας: Μαρία Σκαμπαρδώνη – εκτύπωση

Στη χώρα των δεινοσαύρων, υπήρχε ένα μικρό δεινοσαυράκι που δεν έμοιαζε με τα υπόλοιπα άγρια ζώα του είδους του. Ήταν καλόκαρδο, ντροπαλό και ευγενικό. Δεν ήθελε να επιτίθεται σε κανένα άλλο ζωντανό πλάσμα και καθόταν πάντοτε φρόνιμο.

-Μα πώς είναι δυνατόν να μη μοιάζεις με το είδος μας; απορούσε η μητέρα του πολλές φορές. Τόσο πράο, τόσο καλό, πώς θα σκοτώνεις άλλα ζώα για να τρως τη σάρκα τους;

Εκείνο έτρωγε μόνο καρπούς της γης και φυλλαράκια από δέντρα, δεν του πήγαινε η καρδιά να σκοτώσει.  Ήθελε να κάνει φίλους και να έχει παρέες για να μοιράζεται μαζί τους όμορφα πράγματα και να γελάει. Ώσπου μία ημέρα, αποφάσισε να ταξιδέψει και να εξερευνήσει τα μυστήρια που υπάρχουν στον κόσμο. Ανακοίνωσε και την απόφασή του αυτή στη μητέρα του.

-Τρελάθηκες; φώναζε εκείνη. Πού θα πας μικρό παιδί ακόμα; Είσαι τόσο μικρό, δεν έχεις ιδέα για τους κινδύνους που υπάρχουν εκεί έξω.

-Μητέρα, απάντησε εκείνο, θα επιστρέψω σύντομα. Άφησέ με να ταξιδέψω, και δε θα το μετανιώσεις.

Έτσι, ξεκίνησε ένα ταξίδι, μεγάλο και ατελείωτο. Πέρασε από λίμνες, από δάση, από ποτάμια και είδε σαβάνες με άγρια ζώα. Κάποια στιγμή, γύρισε το βλέμμα του και διαπίστωσε πως η απόσταση που είχε διανύσει ήταν τεράστια και ας μην το είχε καταλάβει εξαρχής.

Τα βήματά του, τελικά, τον οδήγησαν σε μία πόλη. Κοντοστάθηκε και πήρε μία βαθιά ανάσα, ώσπου φωνές που δεν μπορούσε να ερμηνεύσει από πού προέρχονταν, άρχισαν να ηχούν στα αυτιά του. Η περιέργειά του το οδήγησε να πλησιάσει πιο κοντά και να μάθει την αλήθεια. Τότε βρέθηκε μπροστά σε ένα τεράστιο κτίριο και είδε για πρώτη του φορά κάποια πλάσματα που δεν έμοιαζαν με κανένα άγριο ζώο, ούτε με το δικό του είδος. Τα πλάσματα αυτά έτρεχαν και φώναζαν δυνατά και ανέμελα.  Ήταν μικρά παιδιά και το κτίριο δεν ήταν άλλο από ένα σχολείο! Το μικρό δεινοσαυράκι ήθελε και εκείνο να γίνει μέρος της παρέας τους, αλλά ήξερε πως εκείνα θα τρομάξουν από την άγρια όψη του και θα τρέξουν μακριά.

Ξαφνικά, ένα κουδούνι χτύπησε και τα παιδιά άρχισαν να μπαίνουν ξανά μέσα στο κτίριο μέχρι που άδειασε όλο το προαύλιο. Αυτό το ξαφνικό γεγονός έδωσε στο δεινοσαυράκι την ευκαιρία να ανοίξει την πόρτα και να μπει ευκολότερα μέσα στο μεγάλο χώρο του σχολείου. Με τα μάτια του εξερευνούσε το χώρο και ήθελε να μάθει ποιος είναι ο σκοπός αυτού του μεγάλου και επιβλητικού κτηρίου.

Προχώρησε πιο βαθιά και έφτασε στην είσοδο του σχολείου. Τότε είδε πως το εσωτερικό του κτηρίου ήταν μεγάλο και είχε πολλά σκαλιά στο βάθος. Αποφάσισε να τα ανέβει και ας μη γνώριζε πού θα τον οδηγήσουν.

Ανέβηκε τις σκάλες και η ματιά του έπεσε στις πολλές αίθουσες που υπήρχαν. Δεν ήξερε τι να κάνει, να χτυπήσει ή όχι; Το είχε τρελάνει και αυτή του η περιέργεια ‘’τι να γίνεται εκεί μέσα; ‘’

Προχωρώντας διστακτικά αλλά με αποφασιστικότητα, αποφάσισε να κρυφακούσει αυτά που γινόντουσαν μέσα στην αίθουσα, βάζοντας το αυτί του σε μία πόρτα. Δεν πρόσεξε όμως τη μεγάλη τζαμαρία που βρισκόταν μπροστά από μία τάξη και στην οποία φαινόταν από το εσωτερικό της αίθουσας. Μη προσέχοντας λοιπόν και με τον ενθουσιασμό να τον έχει παρασύρει τελείως, δε σκέφτηκε πως με αυτό τον τρόπο θα γινόταν αντιληπτός.

Δεν προλαβαίνει να στήσει αυτί για να ακούσει και μερικά παιδιά παρατήρησαν πως υπήρχε κάτι περίεργο που κινούταν έξω από την αίθουσα. Σηκώθηκαν μερικά και τότε είδαν το μικρό δεινοσαυράκι να προσπαθεί να κρυφακούσει. Και τότε, συνέβη ένας μικρός χαμός! Παιδάκια άρχισαν να τρέχουν βιαστικά λέγοντας πως ένα τέρας εισέβαλλε στο σχολείο, ενώ άλλα περισσότερο θαρραλέα, το πλησίασαν γιατί έβλεπαν πρώτη φορά ένα πλάσμα σαν αυτό.

-Ένα τέρας, ένας τέρας! άρχισε να φωνάζει δυνατά ένα παιδάκι.

-Τι να είναι άραγε αυτό το πλάσμα; απορούσαν μερικά.

Το μικρό δεινοσαυράκι στεναχωρήθηκε που το έβλεπαν έτσι και σε μία στιγμή φώναξε:

-Καλοί μου φίλοι, δε θέλω να σας κάνω κακό! Φίλους ψάχνω, έρχομαι από ένα μακρινό ταξίδι και τυχαία βρέθηκα σε αυτό το μέρος. Δεν ξέρω τι είναι, δεν ξέρω καν τι είστε εσείς. Έρχομαι από ένα μέρος γεμάτο πλάσματα σαν εμένα, σαν εσάς όμως δεν έχω ξαναδεί.

-Εδώ είναι σχολείο και εμείς είμαστε παιδιά, αποκρίθηκε κάποιο. Και εμείς είμαστε παιδιά που ερχόμαστε εδώ για να μάθουμε γράμματα.

-Γράμματα; παιδιά; τέτοιες λέξεις πρώτη φορά τις ακούω.

Όλο το σχολείο ξεσηκώθηκε, διευθυντές, καθηγητές από όλες τις τάξεις βγήκαν και προσπάθησαν να ερμηνεύσουν  την όψη αυτού του πλάσματος.

-Σε ένα βιβλίο γεωγραφίας πάντως εμείς είχαμε δει τη φωτογραφία ενός ζώου που σου έμοιαζε! είπε ένα άλλο παιδί.

-Αλήθεια; Εγώ είμαι ένα μικρό δεινοσαυράκι και έρχομαι από τη χώρα των δεινοσαύρων, εξήγησε πάλι εκείνο. Δε θέλω να σας βλάψω, για φίλους ψάχνω. Θέλω παρέα, δε σκοτώνω άλλα πλάσματα όπως κάνουν οι άλλοι μεγάλοι δεινόσαυροι.

Μερικά παιδιά το πλησίασαν με θάρρος, ενώ άλλα έκλαιγαν και φώναζαν. Μερικά έφεραν μία υδρόγειο και μία μπάλα για να παίξουν μαζί του.

-Ελάτε κοντά μου, φώναζε το δεινοσαυράκι. Δεν είμαι τέρας, δεν είμαι κακό πλάσμα!

Αστυνομία κατέφτασε εκείνη τη στιγμή στο σχολείο, οι οποίοι ειδοποιήθηκαν από το διευθυντή να έρθει γιατί ‘’η ζωή των παιδιών είχε μπει σε κίνδυνο’’. Αστυνομικοί κατέκλυσαν όλο το σχολείο και φώναζαν πως θα πυροβολήσουν.

Το δεινοσαυράκι τότε έβγαλε μία φωνή δυνατή και φώναξε πως είναι άκακο και δεν πρέπει να το βλάψουν.

Κόσμος είχε ζώσει όλο το σχολείο, δημοσιογράφοι ήρθαν από παντού και έκαναν ρεπορτάζ, χαμός!

Το δεινοσαυράκι άρχισε να αισθάνεται άσχημα; εκείνο ευθυνόταν για όλο αυτό τον κακό χαμό. Αφού εκείνος δημιούργησε το κακό, έπρεπε και να το διορθώσει. Έτσι, αποφάσισε να κατέβει στους αστυνομικούς και να τους πει όλη την αλήθεια. Κατέβηκε στην είσοδο του σχολείου και φώναξε δυνατά πως δεν είναι κακό στους αστυνομικούς και τους ρεπόρτερ. Ένας ρεπόρτερ τότε το πλησίασε και εκείνο αποφάσισε να μιλήσει στο μικρόφωνο ώστε να τον ακούσουν όλοι.

-Λυπάμαι πάρα πολύ για όλο αυτό το κακό που προξένησα, είπε με δάκρυα. Εγώ μόνο φίλους ήθελα να κάνω, δεν έχω κακό σκοπό. Ξεκίνησα από τη χώρα των δεινοσαύρων και έφτασα ως εδώ ε τα πόδια. Ήθελα να γνωρίσω καινούργιες πολιτείες και καινούργια μέρη, είμαι νέο και ανέμελο. Ζητώ συγγνώμη, μόνο φίλους ήθελα.

Τότε τα παιδιά άρχισαν να μαλακώνουν και να ζητάνε να μην του κάνουν κακό. Οι αστυνομικοί τότε του επέτρεψαν να παίξει με τα παιδιά αλλά μόνο με τη δική τους επιτήρηση.

Τότε πολλά παιδιά έτρεξαν κοντά του και το αγκάλιασαν. Το δεινοσαυράκι αισθάνθηκε για πρώτη του φορά χαρούμενο και αφέθηκε στο να ανταποδίδει  και να παίρνει αγκαλιές.

-Από σήμερα έκανες καινούργιους φίλους! του είπαν μερικά παιδιά.

Ήρθαν κοντά του τότε πολλά παιδιά. Έπαιξαν μπάλα, έτρεχαν και έπαιξαν κυνηγητό, κλέφτες και αστυνόμους και άλλα πολλά παιχνίδια.

Ο φόβος, ο χαμός στο τέλος δημιούργησε πολλές και δυνατές φιλίες.

Το δεινοσαυράκι πέρασε δύο υπέροχες ημέρες με τα μικρά παιδιά και αισθάνθηκε για πρώτη του φορά αποδεκτό και αγαπήσιμο. Όταν ήρθε η ώρα του να φύγει και να επιστρέψει στο σπίτι του, τον περίμενε για να τον ξεπροβοδίσει ολόκληρο το σχολείο.

-Έκανα πολλούς καινούργιους φίλους και είμαι ευτυχισμένος! Θα έρθω σύντομα να σας δω ξανά, υποσχέθηκε πριν πάρει το δρόμο της επιστροφής με όλο το σχολείο να το αποχαιρετά.

Το δεινοσαυράκι πήρε το δρόμο της επιστροφής. Ανυπομονούσε να δει ξανά τη μαμά του και να της εξιστορήσει το μικρό του πάθημα που ήταν όμως η αφορμή για τη γέννηση πολλών φιλιών…

 

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Δημοσιογράφος